Translate

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

1o μίνι τουρνουά ADLG, 2017-2018.

1ο μίνι τουρνουά ADLG, 2017-2018.




1o Μίνι-τουρνουά, 2017-2018.
------------------------------------------

Πόντοι: 200.

Περίοδος στρατών και πιθανών συμμάχων: 3000 π.Χ. ως και 100 μ.Χ. 

Υποβολή λιστών στον Γιάννη Φασούλα, Fasoulasj@yahoo.gr
ως και 30/10/2017. 

Βαθμολογίες και ανακοινώσεις ζευγών: Νίκος Κωνσταντίνου. 

• 1ος γύρος: 04/11/2017 ως και 19/11/2017.

• 2ος γύρος: 25/11/2017 ως και 10/12/2017.

• 3ος γύρος: 16/12/2017 ως και 07/01/2018. 


ΟΡΓΑΝΩΣΗ: 

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΑΠΟ: 




Βασικά στοιχεία για το Mortem et Gloriam.

Βασικά στοιχεία για το Mortem et Gloriam.










2ο διασυλλογικό τουρνουά ADLG, 2017.

2ο διασυλλογικό τουρνουά ADLG, 2017.


Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017. 

Πόντοι στρατών: 200. 

Αγώνες: 3(διαρκείας 2 1/2 ωρών έκαστος). 

Περιορισμός στις επιλογές στρατών και πιθανών επιλεγομένων συμμάχων: 600 π.Χ. ως και 500 μ.Χ. 

Προθεσμία υποβολής λιστών: Ως και Σάββατο 09 Δεκεμβρίου 2017. 

Υποβολή λιστών στον Χάρη Κωνσταντάρα, harrykane1@yahoo.gr

Περιορισμός: μία πλήρης λίστα(σε ονοματολογία στρατευμάτων, κόστος μονάδων, επίπεδο καταστροφής στρατού κτλ) ανά συμμετέχοντα με προκαθορισμένες τις διοικήσεις μάχης. 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ: 


ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΩΣ ΤΩΡΑ ΑΠΟ: 







Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

1o Open τουρνουά Warzone

1o Open τουρνουά Warzone.





Σάββατο 04/11/2017, ώρα 09.00, στον όμιλο "Στρατηγικόν". 

Τρεις(3)  αγώνες διαρκείας 2 1/2 ωρών έκαστος.

Στρατοί (κλασσικοί και Alien vs Predator) 1,000 πόντοι στην διαμόρφωση Heavy OOC.

 Συμμετοχή: 5 ευρώ

Θα προσφερθούν δώρα, ύστερα από συνεννόηση του Fantasy Shop με την Prodos Games. 

Πλήρεις δηλώσεις συμμετοχής στον: Θόδωρο Γαλάνη. 




Συμμετέχοντες 

1. Ηλίας Γαλάνης με Cybertronic. 

2. Ελευθέριος Γρυλλάκης με Brotherhood. 

3. Κωνσταντίνος Λέκκας με Imperial-Ministry of War. 

4. Γιώργος Μαμούρης με Mishima. 

5. Νίκος Μηλιωρίτσας με Bauhaus. 

6. Πάνος Παπαδόπουλος με Imperial-Ministry of War. 

7. Νίκος Ραφαηλίδης με Mishima. 

8. Κωνσταντίνος Τσιλιμίγκρας με imperial-Ministry of War. 


















Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Άρθρο 2ο: "Μικροί Πόλεμοι".

"Μικροί Πόλεμοι".









Του: Μίλτου Μιχαλόπουλου.

   Ο H.G. Wells θεωρείται από τους πιο αξιόλογους Ευρωπαίους διανοούμενους. Φοίτησε με υποτροφία στο Βασιλικό Κολλέγιο Επιστημών, απ' όπου πήρε πτυχίο Φυσικών Επιστημών το 1888.
   Ωστόσο, στη συνέχεια ασχολήθηκε αποκλειστικά σχεδόν με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Το έργο του μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους.
   Η πρώτη περίοδος είναι εκείνη της επιστημονικής φαντασίας, στην οποία ανήκουν τα πρώτα του λογοτεχνικά έργα, όπως "Η χρονομηχανή"(1895), "Ο αόρατος άνθρωπος"(1897), "Ο πόλεμος των κόσμων"(1898) κ.α.
   Στη δεύτερη περίοδο ανήκουν μερικά από τα καλύτερα έργα του, όπως "Ο Έρωτας και ο κ. Λιούσαμ"(1900) και το αριστούργημά του "Ο κ. Μπρίτλινγκ βλέπει στο βάθος"(1916).
   Στα έργα αυτά ο Wells εγκαταλείπει, πλέον, την επιστημονική φαντασία και ασχολείται με κοινωνικά προβλήματα της εποχής του, τα οποία περιγράφει με ρεαλιστική αφηγηματική διάθεση.
   Ο Wells πίστευε στην ιδέα ενός μεγάλου παγκόσμιου κράτους και περιέγραψε τις ιδέες του στο έργο του "Μοντέρνα ουτοπία"(1905).
   Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έγραψε το κλασσικό, πια, έργο του "Παγκόσμιος Ιστορία"(1919), το οποίο είχε τεράστια επιτυχία και εξακολουθεί να διαβάζεται μέχρι σήμερα.
   Τα τελευταία του έργα διαπνέονται από έναν τόνο απαισιοδοξίας, όπως το "Η μοίρα του Homo Sapiens"(1939) και το "Ο Νους στο χείλος της Αβύσσου"(1945).
   Εκτός από επιστήμων, λογοτέχνης, στοχαστής και ιστορικός ο Wells είναι αναμφίβολα ο πατέρας των παιχνιδιών στρατηγικής με μινιατούρες αναπαράστασης στρατιωτών, του λεγομένου war-gaming.
   Είναι ο πρώτος, που δημιούργησε κανόνες, για να παίζει με τέτοιες μινιατούρες και, μάλιστα, τους εξέδωσε το 1913 με τον τίτλο "Μικροί Πόλεμοι". Ο ίδιος ήταν μανιώδης συλλέκτης τέτοιων μολυβένιων μινιατούρων της εποχής του. Επρόκειτο για φιγούρες 54mm κατασκευασμένων από τον William Britains L.T.D.(ίσως, μερικοί από τους πιο παλιούς Έλληνες wargamers να έχουν, ακόμη, στο σπίτι τους παλιές μολυβένιες μινιατούρες στρατιωτών BRITAINS L.T.D.).
   Οι πρώτοι αυτοί κανόνες του H.G. Wells ήταν φτιαγμένοι για παιχνίδια, που παίζονταν στο δάπεδο του σπιτιού ή στο γκαζόν του κήπου(!)...
   Σήμερα, με την έκταση και την εξέλιξη, που έχει λάβει το χόμπυ, κάτι τέτοιο μάς φαίνεται εντελώς ξεπερασμένο.
   Ωστόσο, η γενικότερη αντίληψη του Wells για το χόμπυ παραμένει το ίδιο επίκαιρη και σύγχρονη, όσο και πριν από έναν αιώνα, όταν πρωτοεκδόθηκαν οι "Μικροί Πόλεμοι".

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ WAR-GAME ΓΙΑ ΤΟΝ H.G. WELLS.

   "Αφήστε με, όμως, να κάνω ένα μικρό κήρυγμα: Πόσο στ' αλήθεια προτιμότερες είναι αυτές οι μινιατούρες από την πραγματικότητα! Είναι μία ομοιοπαθητική θεραπεία για τον κάθε επίδοξο στρατηγό. Εδώ βρίσκεται ο προσχεδιασμός, η ανατριχίλα, η ένταση της τελικής νίκης ή της καταστροφής και χωρίς τσακισμένα ή αιμόφυρτα κορμιά, χωρίς κατεστραμμένα κτίρια, χωρίς ρημαγμένες υπαίθρους, χωρίς τίποτε από την οικουμενική ανία και πικρία, την κουραστική καθυστέρηση ή την παρεμπόδιση οποιουδήποτε ευγενούς, θαρραλέου και γοητευτικού πράγματος, που εμείς, οι οποίοι είμαστε αρκετά μεγάλοι, για να θυμόμαστε ένα σύγχρονο πόλεμο, γνωρίζουμε στ' αλήθεια τί σημαίνει.
   Ο κόσμος είναι φτιαγμένος για άνετη διαβίωση. Ζητάμε ασφάλεια κι ελευθερία. Όλοι μας σε κάθε χώρα, εκτός από μερικά διεστραμμένα μυαλά, θέλουμε να δούμε την ανθρωπότητα να κάνει κάτι καλύτερο από το να πιθηκίζουν μιμούμενοι τα μικρά μολυβένια στρατιωτάκια, που τα παιδιά μας αγοράζουν στα κουτιά. Θέλουμε ωραία έργα για την ανθρωπότητα -όμορφες πόλεις, ανοικτές λεωφόρους, περισσότερη γνώση και δύναμη και περισσότερα κι ακόμη περισσότερα- κι έτσι προσφέρω το παιχνίδι μου, σα μία ιδιαίτερη όσο και σα μία γενική κατάληξη(όλων των παραπάνω). Κι αφήστε μας να τοποθετήσουμε αυτόν τον κορδωμένο μονάρχη κι αυτόν τον ανόητο κινδυνολόγο κι αυτούς τους ενθουσιώδεις πατριώτες κι αυτούς τους τυχοδιώκτες κι όλους τους εφαρμοστές της Welt Politik μέσα σ' ένα τεράστιο πολεμικό ναό με μοκέτες παντού κι άφθονα μικρά δέντρα και σπιτάκια, για να καταστραφούν, και πόλεις κι οχυρά κι απεριόριστο αριθμό από στρατιωτάκια -τόνους, αποθήκες ολόκληρες με στρατιωτάκια- κι αφήστε τους να καθορίζουν τις τύχες τους μακριά από μας.
   Το παιχνίδι μου είναι το ίδιο καλό όσο και το δικό τους και υγιέστερο από απόψεως μεγέθους. Εδώ βρίσκεται ο πόλεμος, σχεδιασμένος σε λογικές αναλογίες, και, ωστόσο, έξω από την ανθρωπότητα, σχεδόν όπως οι πατεράδες μας μετέτρεψαν τις αρχαίες ανθρωποθυσίες στο να τρώνε μικρά ομοιώματα και συμβολικές μπουκιές. Από πλευράς μου, είμαι προετοιμασμένος. Έχω σχεδόν 500 άνδρες, περισσότερα από καμμιά εικοσαριά κανόνια και στρίβω το μουστάκι μου και ρίχνομαι στην περιπέτεια ανατολικά από το σπίτι μου στο Essex, διασχίζοντας τις στενές θάλασσες όχι μόνο ανατολικά.
   Θα τελείωνα τη μικρή αυτή διάλεξη με άλλη μία πρόταση, που θα ενοχλήσει και θα εξαγριώσει τους θαυμαστές του πολέμου και τους επαγγελματίες στρατιωτικούς. Δεν έχω, ακόμη, συναντήσει στη "Μικρή Μάχη" -έτσι ονόμαζε ο Wells το wargame- κανένα αξιωματικό, λοχαγό, ταγματάρχη, συνταγματάρχη, στρατηγό ή ανώτατο διοικητή, που να μη συνάντησε δυσκολίες και να μην μπερδεύτηκε ακόμη και με τους πιο στοιχειώδεις κανόνες της μάχης. Αρκεί και μόνο να παίξεις τους "Μικρούς Πολέμους" τρεις ή τέσσερις φορές, για να τους κατανοήσεις. Πόσο ανόητο πράγμα πρέπει να είναι ο Μεγάλος Πόλεμος.

                                                                                                                                    H.G. Wells
                                                                                                                                    Little Wars, 1913".









* Ευχαριστώ θερμότατα  τον φίλο Μίλτο Μιχαλόπουλο για την άδεια επαναδημοσιεύσεως του άρθρου του από το τεύχος Νο 2 του "Ευμένους", του Ιουλίου 2002. 

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Μικρό αφιέρωμα στον Σπύρο Κουμούση.

Μικρό αφιέρωμα στον Σπύρο Κουμούση.









Ο Σπύρος Κουμούσης υπήρξε ο εμπνευστής και δημιουργός του σετ κανόνων "Ελευθερία ή Θάνατος" για την επανάσταση του 1821, κατασκευαστής μινιατούρων 15mm και 28mm για την ανωτέρω αναφερομένη περίοδο, για την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων καθώς και για την Αρχαιότητα.
Πάνω από όλα, όμως, ήταν φίλος μας.
Ο Θεός να σε αναπαύει, Σπύρο. Λείπεις σε όλους...

* Ευχαριστούμε θερμώς τον Γιώργο Πανόπουλο για την παραχώρηση των τμημάτων του τερραίν "Πεδίον" για τις ανάγκες φωτογραφήσεως των Ελλήνων της περιόδου των Βαλκανικών Πολέμων.

** Ευχαριστούμε, επίσης, θερμώς τον Θανάση Καλτσούδα για την άδεια δημιουργίας "συνδέσμου" με το ηλεκτρονικό του αρχείο, όπου φαίνεται το σετ κανόνων του Σπύρου Κουμούση "Ελευθερία ή Θάνατος" για την περίοδο της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. 

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Άρθρο 1ο: Η αρχή του πολέμου.

Η αρχή του πολέμου.



Της: Μάριον Καβαλλιέρου-Μιχαλοπούλου.



   Να πώς περιγράφει τον πόλεμο ο Gwynne Dyer, λέκτορας των πολεμικών σπουδών της Βασιλικής Στρατιωτικής Ακαδημίας του Σάντχερστ:
   Μπορεί να μην αποδειχθεί ποτέ αλλά είναι μία βάσιμη υπόθεση ότι η πρώτη φορά, που 5,000 άνθρωποι βρέθηκαν συγκεντρωμένοι στον ίδιο χώρο, ήταν, διότι ανήκαν σ' ένα στρατό. Το γεγονός συνέβη πιθανόν στο 7000 π.Χ. και θα πρέπει επίσης να υποθέσουμε ότι η πρώτη πραγματικά μεγάλη σφαγή συνέβη ακριβώς τότε.
   Ο πρώτος στρατός πρέπει να κρατούσε οπλισμό παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιούσαν οι κυνηγοί, για να πιάνουν τα ζώα επί χιλιάδες χρόνια(δηλ. ακόντια, μαχαίρια, τσεκούρια και ίσως τόξα και βέλη). Η δύναμη του στρατού δεν έγκειτο τόσο στον αριθμό του. Αυτό που τον καθόρισε ως "στρατό" ήταν η πειθαρχία του και η οργάνωσή του. Οι χιλιάδες των ανδρών του υπάκουαν ένα και μοναδικό αρχηγό και σκότωναν τον εχθρό, για να επιτύχουν το στόχο του. Ήταν η πιο μεγάλη συγκέντρωση δύναμης, που είχε δει ο κόσμος μέχρι τότε, και τίποτα εκτός από έναν άλλο στρατό δε θα ήταν σε θέση να του αντισταθεί.
   Η μάχη που έλαβε χώρα, όταν δύο τέτοιοι στρατοί συνεπλάκησαν, δεν έχει τίποτα κοινό με τις συγκρούσεις, που κατά καιρούς συνέβαιναν σε πρωτόγονους πολέμους. Χιλιάδες άνδρες συγκεντρώθηκαν σε πυκνούς σχηματισμούς, που μετακινούνταν κατόπιν διαταγής και προχωρούσαν με βηματισμό. Άσκηση ημερών και μηνών ήταν αναγκαία, για να γίνουν οι κινήσεις αυτόματες και για να μεταμορφωθεί ένας όχλος μεμονωμένων μαχητών σε τακτικό στρατό(εδώ πρέπει να πούμε ότι οι βασικές μορφές στρατιωτικής άσκησης είναι από τα πιο ισχυρά και ακλόνητα στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Τα στρατεύματα της 12ης αιγυπτιακής δυναστείας ξεκινούσαν το βηματισμό με το αριστερό πόδι ήδη από το 1900 π.Χ. και από τότε ξεκινούν έτσι όλοι οι στρατοί του κόσμου μέχρι σήμερα).
   Όταν λοιπόν οι πυκνοί σχηματισμοί των καλο-εκπαιδευμένων ανδρών συνεπλάκησαν στα ξεχασμένα πλέον πεδία μάχης των πρώτων βασιλείων, αυτό που συνέβη ήταν κάτι το "απρόσωπο", παρόλο που κάθε άνθρωπος πέθανε πολύ... προσωπικά. Δεν ήταν πια η παραδοσιακή μάχη μεταξύ δύο ξεχωριστών μαχητών. Οι στρατιώτες πιέζονταν από τις γραμμές των στρατιωτών πίσω τους να προχωρήσουν εναντίον ανωνύμων εχθρικών γραμμών και, παρόλο που στο τέλος η μάχη διεξάγετο μεταξύ ζευγών, που πετούσαν τα ακόντιά τους ο ένας εναντίον του άλλου, μέχρις ότου ο ένας τελικά να πέσει, δεν υπήρχε τίποτα αυστηρώς προσωπικό στη διαμάχη αυτή. "Τοποθετούσαν τις ασπίδες τους, έσπρωχναν, μάχονταν, σκότωναν και πέθαιναν. Δεν υπήρχαν κραυγές αλλά ούτε και απόλυτη σιγή. Υπήρχε αυτός ο συγκεκριμένος ήχος, που βγαίνει από τη θυμωμένη κλαγγή των όπλων".
   Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου ανηλεούς αγώνα σε περιορισμένο χώρο ήταν σφαγή σε κλίμακα άνευ προηγουμένου. Εκατοντάδες ή ίσως και χιλιάδες ανδρών θα σκοτώθηκαν μέσα σε μισή ώρα, σε μία περιοχή ίση με δύο γήπεδα ποδοσφαίρου. Ο Ξενοφώντας περιγράφει τη μάχη της Κορώνειας το 394 π.Χ. με τα εξής λόγια: "Όταν τελείωσε η μάχη, μπορούσε να δει κανείς το πεδίο της μάχης σκεπασμένο από αίμα, εχθρούς και φίλους να κείτονται νεκροί ο ένας πάνω στον άλλο, σπασμένες ασπίδες, θρυμματισμένα ακόντια, κομματιασμένα ξίφη, μερικά στο έδαφος, άλλα μπηγμένα σε κορμιά και μερικά ακόμα μέσα στα χέρια των νεκρών. Είχε αρχίσει να νυχτώνει, οπότε έσυραν τα πτώματα των εχθρών μέσα στο στρατόπεδό τους, έφαγαν κάτι και πήγαν για ύπνο".
   Η ερώτηση που σπάνια ακούγεται, μια και η ιστορία είναι κατάμεστη από τέτοιες σκηνές, είναι: "Πώς μπορεί ο άνθρωπος να κάνει κάτι τέτοιο;". Τελικά, οι πρωτόγονες κοινωνίες, από τις οποίες όλοι καταγόμαστε, δε θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Το να είσαι πολεμιστής και να λάβεις μέρος σε μία μάχη, έστω και μ' ένα μικρό αλλά αναζωογονητικό στοιχείο κινδύνου, είναι ένα πράγμα  αλλά η μηχανοποιημένη και ανώνυμη μαζική σφαγή του πολιτισμένου πολέμου είναι τελείως διαφορετικό πράγμα και ο οποιοσδήποτε λογικός πολεμιστής θα έφευγε αμέσως. Αντίθετα, ο πολιτισμένος άνθρωπος από το 5000 π.Χ. μέχρι σήμερα μένει στη μάχη γνωρίζοντας ότι μάλλον θα πεθάνει στα επόμενα λίγα λεπτά. Η δημιουργία στρατών λοιπόν απαιτούσε κάτι περισσότερο από την   απλή εξάσκηση μεγάλου αριθμού ανθρώπων στο να δρουν μαζί. Η σύνταξη των εξασκημένων ανδρών έχει μία διαφορετικού είδους ψυχολογία(κάτι σαν ελεγχόμενη ψυχολογία μάζας), η οποία τείνει να ενδυναμώσει την προσωπική ταυτότητα των ανθρώπων, που την αποτελούν.
   Λογικά, οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκοτώνουν, όταν βρίσκονται υπό απειλή, και δε θα χρειάζονταν μαθήματα, για να μάθει κανείς, πώς να πεθαίνει. Αυτό που δεν είναι και τόσο οφθαλμοφανές είναι ότι τελικά όλοι μπορούν να πεισθούν και να χειραγωγηθούν με τέτοιο τρόπο, ώστε εθελοντικά να πάνε στη μάχη να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Ωστόσο, το τραγικό είναι ότι, αν δε συνέβαινε αυτό, δε θα μπορούσαν να γίνουν μάχες και ο πολιτισμός θα είχε πάρει μία πολύ διαφορετική πορεία, αν είχε καν υπάρξει.




* Ευχαριστώ θερμώς τη Μάριον Καβαλλιέρου-Μιχαλοπούλου για την άδεια επαναδημοσιεύσεως του άρθρου από το τεύχος 2 του "Ευμένους" εν έτει 2002.